‘Mijn naam is dus Maud’ zegt mijn nieuwe scheikunde buurmeisje, na 5 minuten stilzwijgend naast elkaar te hebben gezeten zonder elkaar ook maar één blik te werpen.
Alsof ik geen zin heb in dit schooljaar, ik terug wil naar mijn oude jaar en helemaal geen nieuwe mensen wil leren kennen; blijf ik koppig vooruitstaren.
Alles moet vertrouwd blijven in hoofd Malou.    
Geen nieuwe mensen.
Maar ook ik moet me soms toegeven aan m’n koppigheid, dus al snel accepteerde ik mijn nieuwe klas en stelde ik me ook kort voor.
‘Malou, Afkomstig uit Havo4, over het algemeen een van de slechtere uit de klas en (gelukkig) wel aardig in scheikunde’.
Zo, dan weet zij dat ook weer.

Afgelopen week heeft ook mijn fiets me weer voor de eerste keer naar school gebracht.
H5b was de klas waarin ik terecht kwam en die bestaat uit (vrijwel allemaal) N&G’ers.
Niet een fantastische klas,
niet slecht,
gewoon leuk.
Omdat ik niet écht iemand in de klas heb waar ik tegek mee op kan schieten let ik destemeer op en dat zal uiteindelijk allemaal in mijn voordeel zijn.
Maar ook dit was toegeven aan teleurstelling, want op de eerste lesdag vond ik het dus wél erg dat ik niet écht iemand had om op te bouwen.
Want ja, dit jaar ga ik eindexamen doen.
Alleen.
En ik zie er als de tyfus tegen op.

Alsof ik er nog niet klaar voor ben,
Alsof? Het is gewoon zo.
Want ik ben de slechtste in Natuurkunde, Biologie en dan nog niet over Wiskunde gesproken.
Laat ik het zo zeggen:
Ik ben bang dat ik het niet kan en daardoor kan ik het niet.
Of misschien kan ik het ook gewoon echt niet.
Ik denk maar zo:
De komende maanden zal het uitwijzen,
maar dat maakt me niet geruster.

Wat nu ook steeds dichterbij komt – en eerlijk is eerlijk: ik dacht dat ik er nog een jaar langer over mocht denken- is
Mijn Studiekeuze.
Hier heb ik al zóveel over geschreven..
Het laat me gewoon niet los.
Ik wil niet dat het zo’n mislukking word als mijn profielkeuze.

Koppigheid.
Echt een eigenschap die op mijn lijf geschreven staat.
Ik doe wat ik niet moet doen, en doe niet wat ik moet doen.
Niet altijd, maar soms lijkt het erop alsof al mijn keuze’s die ik al gemaakt heb zo verkeerd zijn.
Misschien hoort het bij de pubertijd en zal het dus over een paar jaar over zijn, maar ik denk het niet.
Het nadeel van koppig zijn is dat je óf gestraft wordt voor je daden óf gecomplimenteerd.
Koppig zijn om een shirtje, hond uitlaten of kleine dingen zijn niet zo erg.

Maar koppig zijn bij profielkeuze’s dus wel.

Laat ik nou voor die daad, die ene fout, lekker gestraft worden.

Ik kreeg van Linda een tip over HBO Communicatie, dat zou misschien wel iets voor me zijn.
Eerst koppig niet gekeken en me vast gehouden aan de journalistiek (ik moet dat los laten!).
Maar toen ik zei dat ik niet voor de krant wilde gaan schrijven, maar bijvoorbeeld wel voor een tijdschrift raadde ze het me nog een keer aan.
Toegegeven.
Toch maar even gekeken.
Alsof ik iets geheims aan het doen was, wat buiten mijn principes ging, keek ik op de site van INHOLLAND.
Ik las zo’n stukje van ‘Ben je zo.. dan ben je geschikt!’.. het sprak me gelijk aan.
Creativiteit, activiteit, zelfstandigheid en onderneemheid staan grotendeels centraal in deze opleiding. Er zit ook een deel journalistiek in waardoor je bijv. redacteur kunt worden van een tijdschrift. Toppiejoppie,
Tot de toelatingseisen aan bod kwamen
Economie I.
Dat heb ik niet.

Ik koos Frans, tegen alle adviezen in.

Wat een gebaal nu zeg, in mijn hoofd.
Misschien wel júist omdat ik het niet mag en ik het dús uit mijn hoofd moet zetten, ben ik op zoek naar mogelijkheden.
Staatsexamen Economie,
Overhalen?
Nee, het lukt vast niet.
Ik ben zo teleurgesteld dat ik in een van de eerste belangrijke keuze in mijn leven heb gefaald.
Dat ik die keuze gewoon niet goed kon nemen en heb genomen!
Ik kan mezelf nu wel voor m’n kop slaan.
Net zoals ik elke keer in een Natuurkunde-les wil doen.

Ik wil dit niet!
Ik wil ..
Ik wil iets wat ik leuk vind en mág doen..

Journalistiek loslaten (voorlopig) en verder zoeken, zoeken, zoeken, zoeken, zoeken, zoeken, zoeken en vinden?
Er moet toch wel íets zijn dat geschikt voor me is!
Ik krijg zoveel dingen te horen die ik wél of niet moet doen,
maar wat wil ik nou zelf?
Wil ik wel echt schrijvend geld verdienen? Of fotograferend? Wil ik wel een opleiding die grotendeels draait om talent?
Want schrijven zit in je of niet. Net als fotografie.
Je wordt daarin niet groot door veel woordjes te leren of alle lichtinvallen te bestuderen.
Misschien wel groter, maar het begin moet ik zelf maken.

Ik ben zo erg bezig met mijn vervolgstudie, dat ik er langzaamaan gek van word! (en jullie ook!)
Ik wil het uit mijn hoofd zetten en gewoon rustig kijken en nadenken, maar het lukt gewoon niet. Er gaat geen schooldag voorbij dat ik er tijdens een Wiskunde/Natuurkunde/Biologie les niet aan denk. Want ik verlang er naar. Ik verlang ernaar om weg te gaan van de vreselijke onderwerpen, ik wil iets doen wat me interesseert.

Ik wou dat jij me kon zeggen wat dat is..
Maar ik zal het toch allemaal zelf moet doen.
Eindexamen
&
Studiekeuze.

‘Welkom in je eindexamenjaar!’
- Yahoe – :s